سلام

امروز اومدم با کلی حرف

اومدم که خداحافظی کنم می خوام برم البته نه می خوام چیزی رو ثابت کنم نه می خوام حرفی زده باشم

تا ۳ یا ۴ ماه نمی تونم بیام می خوام برم کوله بارمو پر کنم و بیام ... برام دعا کنید تا کوله بارم پر از شادی باشه و البته تجارب ناب ...

دعا کنید سر بلند برگردم تا شرمنده ی خودمو فرصتام نباشم.

فراموشم نکنید مطمئن باشید فراموشتون نمی کنم ..

دوستون دارم...

 

سلام سلام سلام

خوبین عزیزان؟  من نیستم خوش می گذره ؟ ببخشید خیلی درس دارم وقت نمی کنم

خوب اومدم با کلی حرف الکی ،الکی تر از همیشه

سحر جون گفته بود کمی از خودم بگم باشه عزیز میگم ولی باور کن چیز جالبی واسه گفتن ندارم.

من فریبا ۱۹ سال دارم البته قراره ۵ دی یعنی دو روز دیگه اولین روز ۲۰ سالگیمو تجربه کنم از طرف شما به خودم تبریک می گم

تولد تولد تولدم مبارک 

 

 

مرسی حمید جون به خاطر تبریکت تو وبلاگ قشنگت

خوب از خودم میگم :من یه خواهر دارم که ۱۵ سالشه ولی برادر ندارم نه...نه... یکی دارم علی گفته داداشمه مرسی داداش گلم به اندازه داداش نداشته ام دوست دارم شایدم بیشتر .خیلی نازی.

آقا سهیل پرسیده بود از ایتالیام نه عزیز من از همین ایران خودمونم ولی تا حالا کسی نفهمیده من از کجام یعنی لو نمی دم آخه خیلی زرنگم ولی آدرس می دم اگه خواستین برام هدیه بفرستین،یادداشت کنید:

شهر ما با تهران ۴ ساعت فاصله داره البته با قطار . اگه استان ... نبود با دریای خزر همسایه می شدیم حالا پیدا کن پرتقال فروش را.خواهشا" درست یادداشت کنید هدیه جای دیگه نره.

آقا میثم گل گلاب (به قول خودش)گفته بود وبلاگ الکی دارم چون عکس نداره .اقا میثم عکس نذاشتن بهتر از عکس مردمو دزدیدنه نه؟؟؟

 

وای چقدر حرف میزنم .

به خاطر کامنتها ومیلهای قشنگتون ممنونم

دوستون دارم بااااااااااااااااااااااااااااااای

به یقین

             فلسفه ی  خلقت دنیا

                                     عشقاست

تا جمعه ی هفته بعد که امتحانمو بدم باااااااااااااااااااااااااااای

عشق

                    مثل یه منجلابه هر چی بیشتر بگذره بیشتر توش فرو میری

یه زمانی می رسه که احساس میکنی  دیگه نمی تونی بمونی باید بری ولی نمی شه !

هی داد می زنی فریاد میزنی کمک ...کمک ...ولی کسی به دادت نمی رسه تو دیگه غرق شدی توی منجلاب عشق ........ 

نگو بار گران بودیم و رفتیم ...

      نگو نا مهربان بودیم و رفتیم...

         نگو اینها دلیل محکمی نیست ...

               بگو با دیگران بودیم و رفتیم...

 

 

باز هم مردم یه چیزی واسه صحبت کردن پیدا کردند سوژه ای که اصلا"بهشون ربطی نداره وبراشون مهم نیست که آیا صحت داره یا نه.براشون هیچ اهمیت نداره که با این کارشون دارن آبروی یه نفرو می برن اونم کسی که چند ساله واسه هنر ما زحمت کشیده .

بازار اخبار اینترنت داغه ...زهره امیر ابراهیمی همچین شد... زهره امیر ابرهیمی همچون شد...

آخه توروسنن مگه توکاروزندگی نداری که نشستی داری با آبروی یه نفر بازی می کنی ...به نظر شما به من و تو ربطی داره که کی چی کار می کنه؟...مگه ما استغفرالله خدا شدیم که بشینیم مردمو مجازات کنیم اونم به خاطر کاری که نکردن .

حالا بیاین فکر کنیم که اون این کارو کرده به نظر شما کار اون زشته یا اونی که خواسته آبروی اون بیچاره رو ببره ...اون یه گناهی انجام داده ولی گناه تویی که این کار زشتو باهاش کردی که بدتره .اونم یه گناه کبیره انجام داده تو هم ،پس بین تو واون هیچ فرقی نیست .

ایا گناه من وتویی که نشستیم داریم پشت سرش حرف می زنیم وتو محکمه خودمون مجازاتش می کنیم بدتر نیست؟

چرا مردم ما اینقدر بی جنبه شدن؟چرا نمی خوان باور کنن که تو زندگی چیزای مهمتری هم هست(به جز فضولی تو کار این واون )

چرا مردم یاد نگرفتن که تو کار اینو اون سرک نکشند؟یا به قول خودشون کنجکاوی نکنند.

امیدوارم یه روز برسه که همه سرشون توکارخودشون باشه...

ومشکل اونم حل بشه...

امروز ۴ آبانماه  ۱۳۸۵ است.امروز نا امیدی سراپای وجودم را فرا گرفته است ناامیدی از آینده داشتن گذشته ای تاریک واینده ای تاریکتر .سردرگم در دنیای خویش وناامید ازسرانجام خویش.نمی دانم آخر این بیراهه ای که در پیش گرفته ام کجاست ولی می دانم به ظلمت ختم خواهد شد .می دانم بدون امید زندگی نیست بدون امید آینده نیست وبدون امید خوشبختی نیست .خدایا از گذشته خود پشیمان واز آینده خود هراسانم نمی دانم به مقصد خواهم رسید یا نه؟ولی این را میدانم که گذشته قابل جبران نیست ولی آینده را می توان ساخت با دستانی توانا وهمراهی مطمئن .پس بار الهی کمکم کن خدایا در این ظلمت راهنمایم باش چراغ هدایتت را روشن کن تا بنده گنه کارت در منجلاب ندامتها غرق نشود الهی دستانم را بگیر تا به سویت بازگردم پروردگارا می دانم گنه کارم می دانم برایت بندگی نکردم ولی دلی دارم که از آینه صافتر واز آب زلالتراست.خدایا نگذار قلب صاف وزلالم را لکه آلودگی فرا گیرد خدایا آینده ای روشن را در ذهن برای خود مجسم می کردم ولی افسوس همه انها سرابی بیش نبود هدف بزرگی داشتم دریغا که هیچ همتی نکردم می دانم که دیگر هیچ فرصتی برای جبران ندارم می دانم که همه فرصتها را از دست دادم ولی باز به یاری تو امیدوارم می دانم کمکم می کنی می دانم بنده گنه کارت رارها نمی کنی پس بگو چه کنم ؟ بگو چگونه فرصتهای از دست رفته را جبران کنم؟سر در گمم نمی دانم چه کنم ؟نمی دانم به کدامین راه روم که بعدها پشیمان نشوم .خدایا راه درست را به من نشان بده....

هرچند در کنارم نیستی اما نگاه آتشینت در تاریکی بامن سخن می گوید وراز دل مخفی را آشکار می سازد .آری دلم می خواست مهتاب لطیف ونرمی بودم واز پنجره ات به درون کلبه ات می خزیدم وتو همچنان مرا در آغوش می گرفتی ولبانت را غرق بوسه می ساختم ولی افسوس تنهای تنها در گوشه خلوت باغمهای خود سخن می گویم

من تنهاترین فریاد در اوج صدایم

من عاشقانه ترین نگاه در کشتی وجود توام

من میخواهم زنده بمانم تابا توباشم تاباتو بخوانم چراکه بی تومیمیرم!

تمام شعرهای من فریاد قلب من است وتمام انها از ان توست .

من زردترین پاییزم در فصل نگاهت پس ان رادریاب وبا برق چشمانت غروبش را همراه باش ...

 کسی چه می داند فردا چه خواهد شد ؟

شاید تقدیر دستان پر صلابتش را به سویم دراز کند و شاید هم نه...

ولی تا ان روز به امید رسیدن به نگاهت در انتظار می نشینم

امشب شب قدره بیاین دعا کنیم دعاکنیمو از خدا بخوایم از گناهامون بگذره از گناهایی که کردیم ولی باورشون نداریم بیاین از خدا تشکر کنیم به خاطر همه ی مهربونیاش به خاطرلطفایی که کرده وما قدرشو  نمی دونیم بیاین با هم دیگه دستامونو ببریم بالا وبگیم :ای خدا جون تو رو قسم میدیم به مهربونیات ما رو ببخش ...میگن تو شبای قدر سرنوشت یکساله ی هممون نوشته می شه خدای خوبم مارو ببخشو تو دفتر سرنوشت چیزای خوب خوب بنویس ...

بسی گفتند دل از عشق بر گیر  

که نیرنگ است وافسون است وجادوست

ولی ما دل به او بستیم ودیدیم

که این زهر است اما نوش دا

روست

 

لحظه ها می گذرند و من همراه عقربه های ساعت در حرکتم بیم دارم که لحظه ها فراموشم  کنند و من همراه دود  سیگار از یادها بروم روزها سپری می شوند به سرعت وتنها نویدی که برای من دارد این است که دعا کنم به این زودی اسیر نشوم ولی من اسیرم اسیر آن دو چشم گیرا  اسیر آن رفتار زیبا . من نمی دانم سخنم را با که بگو یم  من نمی دانم رازم را چگو نه پنهان سازم من نمی دانم چگونه رازم را که چون آتشی با حرارت و چون آهن مذابی در جونم در گردش است از یاد ببرم وچگونه به آهی که بر پیکرم میزند پشت پا زنم وچگونه لحظات را همچون برگ افتاده پاییزی از ذهنم پاک کنم من نمی خواهم اعتراف کنم که اسیرم من نمی خواهم قبول کنم که من به دام افتاده ام ونمی خواهم احساس لحظه ای را که سر تا پای می لرزم بیان کنم چون برای من رنج آور است ...تو می دانی که عشق برای یک دختر همه زندگی است تو می دانی که قلعه ی خا موش قلبم را تسخیر کرده ای تو می دانی که مثل بهاران به باغ قلب من آمده ای مثل چراغ در گوشه ی تنهاییم بر افروخته ای تو می دانی که در من میل به گریز را بر انگیخته ای گریز به صحرا های دور  به جایی که جز تو کسی نباشد به جایی که صبحش با خنده ی تو آغاز شود و شبهایش در سیاهی چشمان تو غرق گردد شاید دیوانه شده ام نمی دانم چی برایت می نویسم می خواهم بگویم که تو قدم به کعبه ی تنهایی من گذاشته ای قبل از تو قلبم خا نه غم بود ولی حالا نه ...قبول کن که دیوانه شده ام...

یادته اون روز آسمون دلم ابری بود انگاری می خواست بباره ولی نمی دونم چرا نبارید شاید دلش سوخت.دلش سوخت بباره وکسی نباشه چتری رو اسم تو بگیره.آخه توداشتی تو خیابونای دلم بی چتروبی پناه قدم می زدی.خیلی وقت بود که قدماتو رودلم گذاشته بودی ومن همیشه به این فکر می کردم که اگه بری چه بلایی سرم میاد.ولی تو توفکر رفتن بودی.به این فکر می کردی که باچه بهونه ای بری وبالاخره پیداش کردی خودتم خوب می دونی که همش دروغ بود همه حرفات همه بهونه هات دروغ بود توبه من تهمت زدی.توعشق پاک منو آلوده هوسات کردی .رفتی ومن فکر کردم چه بی صدا رفتی.رفتی وتوفکر کردی چه خوب شد رفتم.نمیدونم تواین مدت کجاهابودی پیش کیا نفس کشیدی آغوشتو واسه کیا باز کردی ولی اینو میدونم که شکست خوردی ... امروزم که برگشتی می دونم برای فریب دل زخم خوردمه ولی اینوبدون دیگه خامت نمیشم دیگه اسیرچشات نمیشم .چون همون چشما بودکه منو فریب داد منو آواره دشت وبیابون کرد.حالا برگشتی ولی خیلی دیره ..چون دلم  جای دیگه گیره...

می دونم که میدونی بود ونبودت برام فرقی نمی کنه چه اون روزایی که بودی ومن گرمی دستاتو نداشتم چه حالا که رفتی وتنهام گذاشتی میدونم که می گی خودت خواستی ولی من هیچ وقت نخواستم که با رفتنت خاطره هاروهم با خودت ببری ولی تو نامردی کردی اینو بدون که هرگز نمی بخشمت هرگز...هرگز...

دوستی مثل ایستادن روی سیمان خیسه هر چی بیشتر بمونی رفتنت سخت ترمیشه ووقتی رفتی جای پات برای همیشه می مونه ...